22 april 2020. Het zou de grote dag van zus 2 worden. Moet ik het jullie nog uitleggen? Dat werd dus niets.
Hé, het is oké, dacht ik. Safety first en zo. Dan doen we wel een position switch en prikken we gewoon een andere datum. (Ik was trouwens ook nog allesbehalve klaar met haar communie-outfit, dus dat scheelde een klein stresske...)
Die avond trokken we in ons kot een zak chips open en klonken met een glas (kinder)champagne op betere tijden.
22 augustus 2020 dan maar. Dan zou het waarschijnlijk nog mooi weer zijn, dachten we, en dus savede iedereen the date. Jammer genoeg had ook het corona-beest die dag nog niets te doen en opnieuw drukten we noodgedwongen op de pauzeknop. (Opnieuw een beetje oef, want 4 maanden later, I know, waren van de communie-outfit alleen nog maar het bloesje en een halve blazer klaar...)
19 september 2020. Het was een goeie dag. Haar schoenen bleken nog te passen. De kapper deed iets leuks met haar haar. En de zon had onze uitnodiging prima ontvangen.
Die middag vierden we feest. Niet helemaal zoals we het gepland hadden, maar wel met een extra gouden randje. Daar zaten de stralende zon en de prachtige plisséstof van zus 2 haar rokje zeker voor een stuk tussen, maar vooral ook het besef dat we zoveel hebben om dankbaar voor te zijn.
Dus, hé, het is oké, als het jasje waar je ú-ren aan gewerkt hebt, de hele dag in de auto blijft liggen "omdat het nu veel te warm is, mama".
En hé, het is zelfs oké, als iemand na amper een half uur al een gigantische chocoladevlek op haar spierwitte rokje maakt.
jouw avontuur beleven
die jou warmte, liefde geven
* Dit is een affiliate link. Wanneer je via deze link een aankoop bij Fibre Mood doet, dan kost jou dat niets meer, maar krijg ik wel een kleine beloning.
